MN Oftalmoloji

MN Oftalmoloji Cilt: 33 Sayı: 2 2026 (MN Ophthalmology Volume: 33 No: 2 2026)

Erişkin ve Geriyatrik Popülasyonda Kanalikül Yaralanmalarının Klinik Özellikleri ve Cerrahi Sonuçlarının Karşılaştırılması

Comparison of Clinical Features and Surgical Outcomes of Canalicular Injuries in Adult and Geriatric Populations

Çisil ERKAN POTA, Özge Ekin GEÇER ŞERİFOĞLU, Olgar ÖCAL, Hatice Deniz İLHAN

Öz

Amaç: Orta yaş ve geriyatrik popülasyondaki kanalikül kesilerinin etiyolojileri, yaralanma özellikleri ve cerrahi sonuçlarını karşılaştırmak.

Gereç ve Yöntem: Çalışmaya 2019-2024 yılları arasında kanalikül kesisi nedeniyle cerrahi onarım yapılan hastalar dahil edildi. Hastaların demografik verileri, travma nedeni ve yeri, kesi lokalizasyonu, cerrahiye kadar geçen süre, kullanılan stent tipi ve ameliyat sonrası epifora varlığı değerlendirildi.

Bulgular: Çalışmaya 45-64 yaş arası (Erişkin grup, Grup 1) 35 hasta ve 65 yaş ve üstü (Geriyatrik grup, Grup 2) 30 hasta dahil edildi. Grup 1’de yaş ortalaması 50.83±4(45-59) yıl, Grup 2’ de yaş ortaması 68.29±4 (65-73) yıldı. Grup 1’ de 26 (%74.3) erkek, 9 (%25.7) kadın hasta; Grup 2’de 23 (%76,6) erkek, 7 (%23,3) kadın hasta mevcuttu. Her iki grupta da dış mekanda yaralanma daha fazlaydı. Grup 1’de penetran travma oranı daha yüksek (%54,2) iken Grup 2’de künt travma oranı daha yüksekti (%56,6). Her iki grupta da en sık alt kanalikül kesisi görüldü. Travma-cerrahi arasındaki süre erişkinlerde ortalama 2,78 gün, geriyatrik grupta 3,39 gün olup, anlamlı fark göstermedi (p>0,05). Ek oküler travma yüzdesi Grup 1’de %17,4, Grup 2’de %13,3’tü. Ameliyat sonrası epifora oranı Grup 1’de %6, Grup 2’de %11 idi; gruplar arasında anlamlı farklılık yoktu (p=0,638). Her iki kanalikül kesisi ve bikanaliküler stent uygulanan olgularda epifora oranı daha yüksekti (p=0,002; p=0,009). Gruplar; yaralanmanın yeri, etkilenen kanalikül, travma türü açısından benzer dağılım göstermekteydi ve fonksiyonel başarı açısından cerrahi sonuçları benzerdi.

Sonuç: Geriyatrik yaş grubunda doku frajilitesi, azalmış elastisite ve eşlik eden sistemik hastalıklar cerrahiye ulaşma süresini uzatabilse de, kanalikül kesisi onarımı sonrası başarı oranlarını benzer saptadık. Yaşam kalitesini korumak adına geriatrik popülasyonda kanalikül kesi onarımının gerekli olduğunu; erken cerrahi onarım ve stent ile entübasyonun anatomik ve fonksiyonel başarıyı sağlamada önemli rol oynadığını düşünüyoruz.

Anahtar Kelimeler: Bikanaliküler silikon tüp, Kanalikül kesisi, Mini monoka, Orbital travma

Abstract

Objective: To compare the etiologies, trauma characteristics, and surgical outcomes of canalicular lacerations in middle-aged (45-64) (Group 1) and geriatric (>65) (Group 2) populations.

Material and Method: Data from patients who underwent surgical repair for canalicular lacerations between 2019 and 2024 were analyzed. Patient demographics, cause and location of trauma, incision location, pasing time until surgery, stent type used, and the presence of postoperative epiphora were evaluated.

Results: The study included 35 patients aged 45-64 years (Adult group, Group 1) and 30 patients aged 65 years and older (Geriatric group, Group 2). The mean age in Group 1 was 50.83±4 (45-59) years, and in Group 2 it was 68.29±4 (65-73) years. Group 1 consisted of 26 (74.3%) male and 9 (25.7%) female patients; Group 2 consisted of 23 (76.6%) male and 7 (23.3%) female patients. Outdoor injuries were more common in both groups. The rate of penetrating trauma was higher in Group 1 (54.2%), while the rate of blunt trauma was higher in Group 2 (56.6%). Inferior canalicular laceration was the most common in both groups. The mean interval between trauma and surgery was 2.78 days in adults and 3.39 days in the geriatric group, with no significant difference (p>0.05). The percentage of additional ocular trauma was 17.4% in Group 1 and 13.3% in Group 2. The postoperative epiphora rate was 6% in Group 1 and 11% in Group 2; there was no significant difference between the groups (p=0.638). The epiphora rate was higher in patients with both canalicular lacerations and bicanalicular stenting (p=0.002; p=0.009). The groups showed a similar distribution in terms of injury location, affected canaliculi, and type of trauma, and surgical outcomes in terms of functional success were similar.

Conclusion: Although tissue fragility, decreased elasticity, and concomitant systemic diseases may prolong the time to surgery in the geriatric age group, we found similar success rates after canalicular laceration repair. We believe that canalicular laceration repair is necessary in the geriatric population to preserve quality of life; early surgical repair and intubation with a stent play an important role in achieving anatomical and functional success.

Keywords: Bicanalicular silicone tube; Canalicular laceration; Mini monoka; Orbital trauma

Bu çalışmanın kaynak olarak gösterimi: Erkan Pota Ç. Geçer Şerifoğlu ÖE. Öcal O. İlhan HD. Erişkin ve Geriyatrik Popülasyonda Kanalikül Yaralanmalarının Klinik Özellikleri ve Cerrahi Sonuçlarının Karşılaştırılması. MN Oftalmoloji. 2026;33(2):132-136